1940-1945

Deel 2: Verhalen om nooit te vergeten: Hannie Schaft.

Het verhaal van Mies Bouhuys,
Door Ursulien van Berge-Bakkum

Trouwe kameraden.
“Truus en Freddy worden Hannie’s trouwste kameraden. Samen plegen ze verzetsdaden, die vaak heel gevaarlijk zijn. Mensen die toevallig getuige zijn van hun acties en een landverrader die een aanslag overleeft, spreken van ‘een meisje met rood haar’ dat erbij was. Zo wordt haar signalement bekend bij de Duitsers.
Voor Hannie is dit geen reden om onder te duiken. Ze verft haar rode haren zwart en draagt voortaan een brilletje. Verbeten zet ze haar werk voort. Haar eigen leven telt niet meer, zeker niet als haar beste vriend uit het verzet, Jan Bonekamp, wordt neergeschoten bij een aanslag, die hij samen met Hannie op een verrader pleegt in de Westzijde te Zaandam.

De laatste tocht.
De verschrikkelijkste maanden van de oorlog breken aan. In Nederland is bijna geen eten meer, geen licht, geen kolen. Mensen gaan op hongertochten in een ijskoude winter. Zomaar op straat en in vergeten huizen van de steden sterven mensen van honger en kou.
Mensen houden hoop. De bevrijding nadert. In heel Europa moeten de Duitsers terugtrekken. Het Russische leger stormt op Berlijn aan. Amerikaanse en Canadese troepen bevrijden het zuiden van Nederland.

Op een avond in maart 1945 fietst Hannie Schaft over de straatweg van Haarlem naar IJmuiden. In haar fietstas zitten exemplaren van de illegale krant ‘De Waarheid’, die ze weg moet brengen. Over de hele breedte van de weg is een zware betonnen muur gebouwd met een smalle doorlaatpost. Twee Duitse soldaten duiken uit het donker op: ‘Controle. Afstappen, fietstas openmaken!’ Zij nemen haar handtas met pistool erin af. Eén van de Duitsers beveelt Hannie tegen de muur te gaan staan en bewaakt haar met zijn geweer in de aanslag. De ander belt om versterking. Een Duitse legerauto haalt haar op.

Het verhoor vindt plaats in de gevangenis. De ondervragers proberen erachter te komen wie ze is. Pas in de auto op weg naar Amsterdam kijkt een beruchte Duitse politieman haar van opzij aan en zegt: ‘Jij bent Hannie Schaft, het meisje met het rode haar.’
‘Ja,’ zegt Hannie na een stilte. Maar pas toen ze in gevangenis moest douchen en de verf van haar haren wegspoelde, zagen de Duitsers dat ze ‘het meisje met het rode haar’ hadden.

Nog geen drie weken voor de bevrijding wordt Hannie Schaft in de duinen bij Overveen doodgeschoten. In een ondiepe kuil in het zand wordt ze haastig begraven.”

Lees verder: Deel 3: Greet Plekker-van Sante. Het laatste hoofdstuk van het boekje Hannie Schaft.

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.