vanaf 1922

Leni Couvée vertelt verder deel 2: Oma Machieltje in het Czaar Peter huisje

Het verhaal van Leni Couvée
Door Ursulien van Berge-Bakkum

“Een paar jaar geleden ben ik op zoek gegaan naar de roots van oma Machieltje. Mijn man en ik bezochten onder andere het Czaar Peter huisje. Toen ik de man aan de kassa vertelde dat ik de kleindochter was van de vroegere schoonmaakster, keek hij me streng aan en zei: ‘Dat schoonmaak-werk van je oma? We hebben er nog steeds klachten over!’ We hebben er erg om gelachen. Als oma dat gehoord had……….

De plaatjes bij deze verhalen komen uit het boekje ‘Maisonnette du Czar Pierre le Grand à Zaandam’ uit 1897. Oma kreeg dat van haar werkgeefster toen zij stopte met haar dienstje. Ze heeft het haar leven lang gekoesterd.

Haar vader hertrouwde en kreeg nog eens zeven kinderen. Machieltje heeft flink moeten werken om er mede voor te zorgen dat ze allemaal goed terecht kwamen. Haar broers en zussen waren allemaal gek op haar. Toen ze later getrouwd was, wilden ze, net als wij, allemaal heel graag bij haar komen logeren. Ze heeft ook later haar vader in huis opgenomen om weer voor hem te zorgen.

Toen Machieltje 21 was, werd zij huishoudster bij een dominee in het Sarphatipark in Amsterdam. Hij heeft haar veel bijgebracht, ze heeft daar zelfs de belijdenis gedaan.

Ze kreeg verkering, samen met haar aanstaande maakte ze plannen om te emigreren. Er werd hard gespaard voor de uitzet. Later heb ik van oma een mooi kastje uit die tijd gekregen. Het staat nog steeds in mijn huis.

Oma leerde opa kennen tijdens een logeerpartij bij haar tante in Enkhuizen. Hij was zes jaar jonger dan zij en zijn beroep was hoefsmid. Ze woonden aan de Zuiderhavendijk in Enkhuizen en ze kregen 2 kinderen, een jongen en een meisje.

Opa’s klanten moesten te vriend worden gehouden, dus kocht oma bij de ene slager een half onsje vlees en het andere half onsje bij de andere slager. Zo ging dat in die tijd.

 

Wij gingen elke vakantie wel een paar dagen bij oma logeren. Dat was heerlijk! Mijn moeder zette ons op de trein. Ze vroeg aan iemand uit de coupee of die een oogje in het zeil wilde houden. We stapten uit bij de laatste halte en daar stond op te wachten op zijn klompen. De spullen gingen achterop zijn fiets en we liepen samen naar de dijk.

Het leven hangt soms van toevalligheden aan elkaar. Ook mijn andere oma was getrouwd met een man die zes jaar jonger was dan zij. En zij kregen twee kinderen, een jongen en een meisje. Ikzelf kreeg net als zij, mijn eerste kind op mijn 35e.

Na onze trouwdag woonden we op de Westzijde boven slager Mul tegenover Wastora, dat was toen een druk bezochte winkel. Naast ons was het Chinese restaurant Kota Radja. Best lekker eten, maar niet als je het de hele dag ruikt.

Mijn oma, die 94 is geworden vond het fijn om bij ons op visite te komen. Zo behield ze haar band met Zaandam nog even omdat haar broers Bart en Henkie Bone altijd in Zaandam hadden gewoond, gestorven waren. Henk had een sigarenwinkel samen met zijn vrouw Trijntje.

Ach ja, weemoedige verhalen dankzij een klein groen Czaar Peterhuisje.”

 

 

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings