1933

Jo Lauf, vertegenwoordiger bij Verkade, Deel 2: #MeToo in 1933?

Het verhaal van Jo Lauf, verteld in een interview met Wil Gabriel
Door Ursulien van Berge-Bakkum

Wat waren het nu? Me-Too of #MeToo producten?

“Ik dacht dat in 1933. Ik weet het niet meer zo precies, Verkade met chocola begonnen is.

Chocoladeletters niet lang daarna. Dat kwam door de speciaalzaken. Want in feite zijn de speciaalzaken, zo heb ik het altijd gevoeld, altijd een beetje een blok aan het been van Verkade geweest. Die mochten namelijk alleen maar Verkadeproducten verkopen. Maar die waren dan ook beperkt in Verkadeproducten. Naarmate de concurrentie sterker was, werd er altijd gevraagd om producten om die omzet te verhogen.

Er was één man die altijd onderweg was voor de zelfbedieningszaak, dat was Hartman. Hij was hoofdvertegenwoordiger en hij bedacht allemaal kunstjes en pakjes en leuke verpakkingen om schaaltjes, blikjes, trommeltjes voor de speciaalzaken aantrekkelijk te maken. We hadden in Nederland nogal wat speciaalzaken. Ik denk een stuk of dertig.

Naderhand, na de oorlog, heeft men geprobeerd, toen het met Verkade niet zo goed ging, om meer kernzaken te maken. Dat is niet helemaal gelukt. De hele voorruit werd volgeplakt met papieren waar de aanbiedingen op stonden, maar dat paste in feite niet zo bij Verkade.

Dat was het werk op het verkoopkantoor. Werken bij Verkade was een baan voor je leven. Iemand die bij Verkade kwam. Die dacht zijn leven daar wel uit te zitten. Zo zag het er ook uit. Want Verkade was aan de ene kant wel een goed bedrijf. Alleen als je dan praat over de verkoop.

Verkade is altijd, zo heb ik het althans gevonden, een naar binnen gericht bedrijf geweest. Productiegericht. Verkade accepteerde niet dat er in de wereld producten waren die zeker zo goed waren, of zelfs beter. Ze deden het zelf het allerbeste.

Bijvoorbeeld de honingkoek, daar werd nogal eens een prijs gewonnen, voor de verpakking. Ze wonnen de eerste prijs, maar werden minder verkocht. Maar ze zeiden dat er geen betere koek gemaakt kon worden. Maar als niemand dat ze koopt…..

Ik denk dat Verkade sowieso heel veel ‘Me-Too’, (dus geen #ME TOO) producten heeft gemaakt. Dus een soort namaak. Bijvoorbeeld speculaas. Elk jaar werd speculaas aangeboden: vierentwintig blikken één blik gratis. Maar De Bruijn verkocht drie, vierhonderd blikken, in het district Utrecht. Zo waren er meerdere districten waar het hele jaar speculaas werd verkocht.” 

Tags

Reacties

0 Kommentare

Dein Kommentar

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.

Terug naar alle verhalen

The Zaans Museum uses cookies on this website.

We place functional cookies to ensure that our website works correctly. Do we have your permission to place extra cookies for social media links, personalized (video) advertisements and measuring the effectiveness of our online campaigns? Read more about this in our privacy policy or change your privacy settings here.

Privacy policy | Rather not
Settings