1948

Zomerhuisje De Kluft

Het verhaal van Tom Verkade
Door Heleen van Waarden

Na de oorlog kregen de mensen er weer behoefte aan om af en toe ergens anders te zijn. In 1948 liet mijn vader tekeningen maken voor een vakantiehuisje, door Lambertus de Vries, hoofd technische – en bouwdienst. Het jaar daarop werd het huisje gebouwd, in Egmond, op het land van jonkheer Six van Wimmenum.

Het hout kwam van bomen naast het Verkadesportveld, die moesten toch gerooid. Deuren en kozijnen leverde mijn vaders vriend Bruijnzeel, die had nog wat “afkeur” staan. Alles was immers nog op de bon. Bij timmerfabriek Visser werd alles in elkaar gezet en op een vrachtwagen vervoerd naar Egmond, een prefab huis dus. Er was alleen een betonnen fundatie. Voor het water was er een grote tank in het dak, ca. 1 m3, voor een weekend moest mijn vader die tank vullen, dat was een aardig pompwerk! Verder was er butagas. Na acht jaar werd het huisje uitgebreid en kwam er o.a. een badkamertje. Als het koud was deden we ’s avonds de luiken dicht en hingen de dekens voor de open haard, zodat ze warm werden.

We gingen elk weekend, mijn vader werkte nog op zaterdagochtend, maar daarna gingen we zo snel mogelijk naar Egmond. In Wormerveer stond dan schilder Jan Roos te wachten, die reed mee, want hij had daar ook een huisje, in de laagte. Daar stonden ongeveer twaalf huisjes.

Het zand wat daar uitgegraven was, was gebruikt voor het militaire vliegveld dat de Duisters in Bergen hadden. Later is het vernietigd, er zijn nu hockeyvelden. Toen mijn vader vijfentwintig jaar aan de zaak was, kreeg hij als cadeau een elektrische pomp voor de watertank en een prefab houten garage bij het huisje, die stond beneden.

In de zomer had hij maar twee weken vakantie, wij zaten er alle weken. Hij reed dan heen en weer, dat was te doen. We gingen niet eens zo vaak ver weg, we vermaakten ons prima in de duinen, we maakten hutten, hadden een tent… Wel hebben we veel gewandeld, van Egmond naar Bergen, of omgekeerd, al naar de wind waaide. In Egmond op het pleintje kochten we voor een dubbeltje een ijsje met slagroom bij Ab Vuil. Zestien jaar hebben we er gezeten en ik heb er de beste herinneringen aan. Maar ja, wij kinderen werden groter, gingen op zaterdag naar sportclubs en wilden ook wel eens wat anders.

Tags

Reacties

1 comentario
  1. P. en H. Molenaar
    P. en H. Molenaar Dice:

    Jammer dar het huisje De Kluft er niet meer is, net zoals de vele anderen. Bij de Kluft, onderin het bos stonden in het voorjaar altijd veel sneeuwklokjes, krokussen etc. Nu 2019 zijn deze sneeuwklokjes bijna helemaal weg. Net als de huisjes die daar in de buurt stonden. Gaan er in het voorjaar toch altijd even kijken. Nostalgie……. Gelukkig zijn de krokussen etc. er nog wel. Genieten dus.

    Responder

Dejar un comentario

¿Quieres unirte a la conversación?
Siéntete libre de contribuir

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Terug naar alle verhalen

The Zaans Museum uses cookies on this website.

We place functional cookies to ensure that our website works correctly. Do we have your permission to place extra cookies for social media links, personalized (video) advertisements and measuring the effectiveness of our online campaigns? Read more about this in our privacy policy or change your privacy settings here.

Privacy policy | Rather not
Settings