1960

Jo Lauf, vertegenwoordiger bij Verkade, deel 3: Directeuren en miskleunen

Het verhaal van Jo Lauf, verteld in een interview met Wil Gabriel
Door Ursulien van Berge-Bakkum

De vakmanschappen van de Verkadedirecteuren en de miskleunen en een Bijbeltekst.

“Op de vergaderingen in Zaandam werden alle vertegenwoordigers uitgenodigd. Frans Verkade had het dan over cacao en maïs oogsten. En over alle producten uit de hele wereld en de prijzen daarvan. Dat was een zwaar verhaal.

Co Verkade vertelde over wat er nieuw kwam en de ontwikkeling daarvan.

Aan het eind van de vergadering mocht één van ons bedanken voor de uitnodiging. Het was een strijd tussen de heren van Verkade en de vertegenwoordigers van de verkoopkantoren.

We hadden één vrouwelijke vertegenwoordigster: Mevrouw Rikkelman.

Dat was het leven van de vertegenwoordiger in Zaandam. Overigens heette een beheerder van het bijkantoor naderhand chef. Verkade was altijd een beetje bang om een verkoper, verkoper te noemen.

Dat is niet negatief bedoeld, als ik weer geboren zou worden, zou ik weer bij Verkade gaan werken. Ook op verkoopkantoren was het juichen bij elk nieuw product.

Verkopen van nieuwe producten was op zich makkelijk. Je zei: ‘We hebben een nieuw product.’ ‘Hoeveel zitten er in een kartonnetje?’ ‘Twaalf.’ ‘Doe maar een karton.’

Bij een introductie kon je er zeker van zijn dat binnen veertien dagen heel Nederland gedekt was. Nieuwe producten introduceren was niet zo moeilijk. Alleen er waren veel te weinig blijvers.

Ik heb laatst een lijstje gemaakt van de miskleunen. Dat waren er nogal wat door de jaren heen en er is niets gevaarlijker dan een miskleun. Je kunt natuurlijk zeggen: ‘Dat gebeurt in elk bedrijf en alles verdwijnt in de tijd.’ Maar nogmaals: Verkade had wel steeds nieuwe producten, alleen in nieuwe verschijningen, want de reclameafdeling deed niks anders dan altijd hetzelfde pakje nieuw maken. Dat was net die Bijbeltekst van ‘Maak alle dingen weer nieuw.’ Daar kwam het een beetje op neer. Dat was het leven en werk op kantoor. Feitelijk de aanloop dat ik bij het verkoopkantoor kwam.

Ik werkte van 1955 tot 1985 bij Verkade. Toen ging ik met de VUT. Ik was toen bezig om een boek te schrijven over het 100jarig bestaan van Verkade, maar dat hoefde niet meer. Ik kreeg uiteindelijk wel een ruiterbeeldje. Dat kreeg iedereen bij het 100jarig bestaan. Ik was er best blij mee. Ik had tenslotte dertig jaar bij Verkade gewerkt.

Tags

Reacties

0 commenti

Lascia un Commento

Vuoi partecipare alla discussione?
Fornisci il tuo contributo!

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato. I campi obbligatori sono contrassegnati *

Terug naar alle verhalen

The Zaans Museum uses cookies on this website.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Rather not
Settings