Eén van de oude waarden waaraan de ouders van Zahra vasthielden, betrof het huwelijk. Zij zien het huwelijk als “iets heiligs waar je aan moet werken, dan krijg je uiteindelijk wat je wil”.
In 2001 is Zahra meegegaan in de wens van haar ouders voor een georganiseerd huwelijk met een man uit Marokko. Hij had gestudeerd en was docent geschiedenis in Marokko; had meerdere boeken geschreven. Hij kwam naar Nederland en heeft de inburgeringscursus gedaan. Al snel bood men hem een 4-jarig contract aan. Dit sloeg hij af.
Na de geboorte van hun eerste kind wilde hij terug naar Marokko. Zahra heeft haar baan en huisje opgegeven en is in 2004 met haar kind met hem meegegaan naar Marokko. Hij had beloofd, dat ze in de stad Agadir zouden gaan wonen, zodat er mogelijkheden voor Zahra zouden zijn om te werken, maar dat liep anders: ze gingen in het dorp wonen waar de familie vandaan kwam. Er kwam een tweede kind. Haar man ging zich “als een dictator” gedragen. Ze kregen meer ruzie en Zahra voelde zich steeds minder vrij en raakte geïsoleerd. Nichtjes van Zahra die in Marokko wonen gaven aan, dat ze niet snapten dat ze pikte hoe ze moest leven.
In 2007 heeft ze alles op een rijtje gezet en is met haar kinderen teruggegaan naar Nederland. Ze hebben het nog korte tijd geprobeerd. In 2008 is het derde kind in Nederland geboren. Het ging niet. Ze besloten te gaan scheiden. Haar ex-man heeft nog geprobeerd de kinderen en Zahra in Marokko te houden door bij de scheiding te zeggen, dat Zahra gevlucht zou zijn met haar kinderen. Dit heeft ze tijdig kunnen weerleggen. Zahra en haar kinderen hebben geen contact meer met haar ex-man. De reactie van Zahra’s vader op de scheiding was: “wat niet gaat, gaat niet”. Haar moeder was inmiddels dement en is niet lang daarna overleden. Ze is in Marokko begraven.
Zahra woont nu met haar drie kinderen in een flat in Wormerveer, waar ze ook voor haar zus Leila zorgt. Leila functioneert op het niveau van een “grote baby”. Uit de filmpjes die Zahra van Leila laat zien, blijkt met hoeveel liefde Zahra dit doet. Doordeweeks gaat Leila alle dagen naar een dagbesteding in Purmerend.
Door de situatie is het niet gemakkelijk voor Zahra een en ander zo te organiseren dat ze kan werken, hoewel ze dit wel graag zou willen. Wel heeft ze vrijwilligerswerk gedaan. Zo heeft ze met enkele anderen een soort buurthuisje – het Zonnehuis – in de flat gerealiseerd. Het idee daarvan is dat moeders elkaar helpen: voor moeders – door moeders.
Zahra heeft veel meegemaakt. Zij zegt hierover: “het maakt je zoals je bent. Ik ben zelfstandig en sta stevig in mijn schoenen”.
Bij Zahra komen veel kinderen uit de buurt over de vloer. Zij heeft de gastvrijheid van haar moeder overgenomen.
