De kast van Bischoff

Het verhaal van Mevrouw Schooneveld-van Urk
Door Piet van Berge

“Onze tweeling kreeg op zevenjarige leeftijd van de lagere school een aanbod om muziek te leren spelen”, vertelt Mevrouw Schooneveld-van Urk. “De één wilde een blaasinstrument en de ander een orgel. Maar ja, wij waren net verhuisd, hadden niet zoveel geld en hadden een kast nodig. Dat was dus lastig, je wilt ook geen nee tegen je kinderen zeggen. Toen bleef er niet zoveel geld over voor een kast. Ik ben bij Bischoff gaan kijken, ik denk wel vijftig jaar geleden. Er was toevallig uitverkoop. De kast die hier nu staat, met een kast er bovenop, kostte toen f 300,-. Dat viel dus erg mee. De lijsten van de kast waren zwart. Na een aantal jaren hebben wij wel wat aan de kast veranderd. De knopjes die er nu op zitten waren sleuteltjes. Mijn man heeft de deurtjes uit elkaar gehaald en opnieuw geschilderd. De kast paste net in deze kamer, dat kwam dus mooi uit. Maar ik denk als ik er niet meer ben en ze de kast willen optillen, hij van ellende uit elkaar valt”.

“Het leuke is dat Bischoff ook in andere delen van het land was gevestigd. Ik had een vriendin uit het oosten van het land die van mij over Bischoff hoorde en opmerkte: “oh, maar die hebben wij ook bij ons”. Bischoff was een deftige zaak en was gevestigd aan de Westzijde, dat was toen de winkelstraat”.

“Ik kwam vroeger nog wel eens bij Bischoff met mijn oudste zoon in de kinderwagen. Ik herinner mij nog de lift met de trappen eromheen. Het was geen grote lift maar je kon er wel met een kinderwagen in. Er was een soort van trekdeur wat je nog wel ziet in Franse huizen, met dat ijzerwerk”.

“Een vriendin van mij repareerde nylon kousen. Nylon kousen waren in die tijd heel duur. En als er een gaatje in zat kreeg je een ladder en je wilde natuurlijk niet met een ladder in je nylon kous lopen. In mijn herinnering trok zij de nylon kous over een soort glazen bol en ging dan dat gaatje met een klein haakje ophalen. Er scheen een fel licht in die bol om het goed te kunnen zien. Dat was dus eigenlijk heel slecht voor je ogen. Ik zie haar nog zo zitten”.

Tags

Reacties

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings