1933

Jo Lauf, vertegenwoordiger bij Verkade, Deel 2: #MeToo in 1933?

Het verhaal van Jo Lauf, verteld in een interview met Wil Gabriel
Door Ursulien van Berge-Bakkum

Wat waren het nu? Me-Too of #MeToo producten?

“Ik dacht dat in 1933. Ik weet het niet meer zo precies, Verkade met chocola begonnen is.

Chocoladeletters niet lang daarna. Dat kwam door de speciaalzaken. Want in feite zijn de speciaalzaken, zo heb ik het altijd gevoeld, altijd een beetje een blok aan het been van Verkade geweest. Die mochten namelijk alleen maar Verkadeproducten verkopen. Maar die waren dan ook beperkt in Verkadeproducten. Naarmate de concurrentie sterker was, werd er altijd gevraagd om producten om die omzet te verhogen.

Er was één man die altijd onderweg was voor de zelfbedieningszaak, dat was Hartman. Hij was hoofdvertegenwoordiger en hij bedacht allemaal kunstjes en pakjes en leuke verpakkingen om schaaltjes, blikjes, trommeltjes voor de speciaalzaken aantrekkelijk te maken. We hadden in Nederland nogal wat speciaalzaken. Ik denk een stuk of dertig.

Naderhand, na de oorlog, heeft men geprobeerd, toen het met Verkade niet zo goed ging, om meer kernzaken te maken. Dat is niet helemaal gelukt. De hele voorruit werd volgeplakt met papieren waar de aanbiedingen op stonden, maar dat paste in feite niet zo bij Verkade.

Dat was het werk op het verkoopkantoor. Werken bij Verkade was een baan voor je leven. Iemand die bij Verkade kwam. Die dacht zijn leven daar wel uit te zitten. Zo zag het er ook uit. Want Verkade was aan de ene kant wel een goed bedrijf. Alleen als je dan praat over de verkoop.

Verkade is altijd, zo heb ik het althans gevonden, een naar binnen gericht bedrijf geweest. Productiegericht. Verkade accepteerde niet dat er in de wereld producten waren die zeker zo goed waren, of zelfs beter. Ze deden het zelf het allerbeste.

Bijvoorbeeld de honingkoek, daar werd nogal eens een prijs gewonnen, voor de verpakking. Ze wonnen de eerste prijs, maar werden minder verkocht. Maar ze zeiden dat er geen betere koek gemaakt kon worden. Maar als niemand dat ze koopt…..

Ik denk dat Verkade sowieso heel veel ‘Me-Too’, (dus geen #ME TOO) producten heeft gemaakt. Dus een soort namaak. Bijvoorbeeld speculaas. Elk jaar werd speculaas aangeboden: vierentwintig blikken één blik gratis. Maar De Bruijn verkocht drie, vierhonderd blikken, in het district Utrecht. Zo waren er meerdere districten waar het hele jaar speculaas werd verkocht.” 

Tags

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings