1937

Wim Nieuwenhuyse: Geboren als dwarsligger en dat is hij altijd gebleven

Het verhaal van Wim Nieuwenhuyse
Door Ursulien van Berge-Bakkum

“ Sommige mensen die het programma bekeken, zeiden: ‘Wat ben je vaak in beeld.’ Ikzelf dacht: ‘ Ik zag in het programma maar een fractie van alles wat ik verteld heb, maar het is toch een samenhangend verhaal geworden.’ Het waren mooie beelden uit die tijd. Drommen arbeiders op de Wilhelminabrug onderweg naar de fabrieken naar het Eiland en de Oostzijde. Maar ook in Krommenie over de Noorder- en Zuiderhoofdstraat aan de Vaart.
Er werd nog warm gegeten tussen de middag, dus om twaalf uur ging de hele stoet weer heen en terug, stampend op hun hutten (klompen).
Mijn ouders waren actief lid van de CPN, zoals heel veel arbeiders in Krommenie.
In de vijftiger jaren, van de koude oorlog, woonden we in Zaandam. Ik zat op school in Stationsstraat. Er waren niet zoveel communisten op school, en we kregen dus af en toe de volle laag van onze klasgenoten. Onze familie werd flink gediscrimineerd.
Mijn vader was in 1938 al bezig met het onderbrengen van Joden in Zaandam, dat waren ze zogenaamd vergeten. En voor mijn ouders begon de koude oorlog eigenlijk al in 1943-1944. Toen was er al een lijst gemaakt van mensen die na de oorlog gearresteerd moesten worden. In die tijd werden ze al in de gaten gehouden.
Omdat hij ‘De Waarheid’ las, werd mijn vader vaak ontslagen. Later werkte hij in de bouw. In de bouw werkte je altijd met twee man, één van zijn kameraden nam hem mee en zo leerde hij het vak. Daar werd je beoordeeld naar je prestaties, daar keken ze het eerst naar. Onder tussen kon hij dan ook andere zaken aan de orde stellen.
Ik wilde graag machinist worden en vroeg een stage aan bij Werkspoor. Daar werd ik afgewezen vanwege mijn afkomst en omdat vader communist was. Maar ik ben nooit gaan varen, de hiërarchie aan boord van zo’n schip was mij veel te strak. Eigenlijk speelde dat zo mijn hele verdere leven. Ik kon daar niet tegen, ging er dwars tegenin.
Vaak zeiden mijn ouders: ‘Je bent al geboren als dwarsligger en dat zal je altijd blijven.’
In het jaar van mijn geboorte woonden ze in Oostzaan en voor de bevalling was een plek gereserveerd in het verpleeghuis daar. Maar omdat ik een dwarsligger was, moest ik naar het ziekenhuis in de Frans Halstraat in Zaandam. Dus een Zaandammer in plaats van een Oostzaner.”

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings