1969 - 2019

Zahra, dochter van een Marokkaanse gastarbeider, deel 2

Het verhaal van Zahra Sabrgare
Door Peta Steenis

Eén van de oude waarden waaraan de ouders van Zahra vasthielden betrof het huwelijk. Het huwelijk werd gezien als “iets heiligs waar je aan moest werken, dan kreeg je uiteindelijk wat je wilde”. In 2001 is Zahra meegegaan in de wens van haar ouders voor een georganiseerd huwelijk met een man uit Marokko. Hij had gestudeerd en was docent geschiedenis in Marokko en had meerdere boeken geschreven. Hij kwam naar Nederland en heeft de inburgeringscursus gedaan. Al heel snel kreeg hij een 4-jarig contract aangeboden. Dit sloeg hij af. Na de geboorte van hun eerste kind wilde hij terug naar Marokko. Zahra heeft haar baan en huisje opgegeven en is in 2004 met haar kind met hem meegegaan naar Marokko. De belofte was dat ze in de stad Agadir zouden gaan wonen, zodat er mogelijkheden voor Zahra zouden zijn om te werken. Ze gingen echter in het dorp wonen waar de familie vandaan kwam. Er kwam een tweede kind. Haar man ging zich anders, “als een dictator”, gedragen. Ze kregen meer ruzie en Zahra voelde zich steeds minder vrij en raakte meer geïsoleerd. Nichtjes van Zahra die in Marokko wonen gaven aan dat ze niet snapten dat ze pikte hoe ze moest leven.

In 2007 heeft ze alles op een rijtje gezet en is met haar kinderen teruggegaan naar Nederland. Ze hebben het nog korte tijd geprobeerd. In 2008 is het derde kind in Nederland geboren. Het ging echter niet en er werd besloten tot een scheiding. Haar ex-man heeft nog geprobeerd de kinderen en Zahra in Marokko te houden door bij de scheiding te zeggen dat Zahra gevlucht zou zijn met haar kinderen. Dit heeft ze tijdig kunnen weerleggen. Zahra en haar kinderen hebben geen contact meer met haar ex-man. De reactie van Zahra’s vader op de scheiding was: “wat niet gaat, gaat niet”. Haar moeder was inmiddels dement geworden en is niet lang daarna overleden. Ze is in Marokko begraven.

Zahra woont nu met haar drie kinderen in een flat in Wormerveer en heeft ook de zorg voor haar zus Leila op zich genomen. Leila functioneert op het niveau van een “grote baby”. Uit de filmpjes die Zahra van Leila laat zien blijkt met hoeveel liefde Zahra dit doet. Doordeweeks gaat Leila alle dagen naar een dagbesteding in Purmerend.

Door de situatie is het niet gemakkelijk voor Zahra een en ander zo te organiseren dat ze kan werken, hoewel ze dit wel graag zou willen. Wel heeft ze vrijwilligerswerk gedaan. Zo heeft ze met enkele anderen een soort buurthuisje – het Zonnehuis – in de flat gerealiseerd. Het idee daarvan is dat moeders elkaar helpen: voor moeders – door moeders.

Zahra heeft veel meegemaakt. Zij zegt hierover: “het maakt je zoals je bent. Ik ben zelfstandig en sta stevig in mijn schoenen”.

Ook bij Zahra komen veel kinderen uit de buurt over de vloer. Zij heeft de gastvrijheid van haar moeder overgenomen.

Reacties

1 antwoord
  1. Joyce
    Joyce zegt:

    Wat heb ik toch een ongelofelijk respect voor deze sterke vrouw! Menigeen die in haar schoenen zou staan was al afgehaakt, maar Zahra niet! Zahra gaat door, door voor haar kinderen en door voor haar zusje Leila, ook al houdt dat in dat zij zichzelf vaak moet wegcijferen.
    Lieve Zaar, ik had je vroeger al hoog zitten, maar nu nog hoger!❤️

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings