1947

De werkplaatsen van de oude Verkade fabriek

Het verhaal van De heer de Ronde in een interview met Wil Gabriel
Door Ursulien van Berge-Bakkum

Zo ben ik binnen gekomen op het grote kantoor van Verkade. Daar was een grote zaal boven de beschuitfabriek, een hele grote zaal was het. Aan de zijkant waren kantoortjes voor de hogere heren en de directie. Aan de zijkant was de Hollerith afdeling met Hollerith ponskaarten, een rotherrie was het. Daarachter zat de technische dienst. En dáárachter het archief.

Die technische dienst bestond uit een werkplaats, een mechanische werkplaats, een smederij noemden ze dat. En die was in de Reigerstraat, het gebouwtje is er nog. Daarnaast zat de timmerwinkel. Elektriciens waren er ook, die zaten aan de Zaankant bij de oude ingang waar nu de sportschool is. Ze  noemden het een hok en daar was ook een tekenkamer met twee mensen.

Dat was voor mij het begin. Er was net een vernieuwing opgetreden, er was een hoofd technische dienst gekomen, de heer Leeuwerijk, een zeer inventieve man, een echte uitvinder. Hij had onder andere de sprekende telefoon uitgevonden van de PTT. Hij had zoveel ideeën, daar kon de directie niet echt tegenop, want het budget klopte natuurlijk nooit.

Toen we de opdracht kregen om de ovens te verlengen, ontdekten we dat de fabriek te kort was. Waar nu het front van het binnenplein is, zover liep het. Daarnaast stond de oude groene loods. De tunnel die we toen bouwden is er misschien nog wel. Daar stond alleen het oude deel van de beschuitfabriek, tot aan het kantorenfront. Dat was het eind en meteen het begin.

Bij de uitbreiding in 1950 is er een heel stuk aangekomen. Er kwam steeds meer bij. In 1953 kregen we de opdracht om de beschuitfabriek aan te passen, daar werkten 300 mensen. Een nieuwe installatie in het bestaande gebouw, maar de productie moest ongestoord doorgaan. Een nieuwe hal bouwen kon nog niet. dat kwam later. De inrit was recht tegenover de expeditie van de beschuitfabriek. Dat was de hoofdingang. Met een slinger ging je de Jan Rothstraat op.

Onder de koekfabriek waren stalen deuren, de doorgang naar de Zaan. Er stond een groen Zaans pandje met de naam `Boterton`, dat was de kantine voor het kantoorpersoneel. Die woonden allemaal in de buurt, dus gingen ze tussen de middag naar huis om te eten.

Er is veel veranderd en verbeterd in die jaren.”

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings