1950

Gedonder in de beschuitfabriek van Verkade

Het verhaal van De Heer de Ronde in een interview met Wil Gabriel
Door Ursulien van Berge-Bakkum

“Het was november 1947, ik solliciteerde bij Verkade als leerling tekenaar. Mijn oom die chef was in het grondstoffenmagazijn deed een goed woordje voor me. Zo ging dat bij Verkade. Voordat ik werd aangenomen kwamen ze op huisbezoek om te controleren of het goed zat in je relatie enzo. Tegenwoordig zou dat niet meer mogen, maar ik geloof dat het nu ook wel eens nodig zou zijn.

Ik moet zeggen, het was een bewogen tijd, er was helemaal niks na de oorlog. IJzermateriaal was op de bon, als je iets moest maken ging je naar de oudijzerboer. Ik weet nog dat ze een aandrijfmotortje hadden gemaakt voor de stekkerpaktafel met allemaal (oude) kettingen en tandwielen. Nou, dat heeft wel veertig jaar gedraaid!

Ik kwam bij de technische dienst en mijn eerste opdracht was: het verlengen van ovens. Er is toen een tunnel gemaakt, want voor nieuwbouw was er te weinig materiaal.

In 1950 startten we met uitbreiding van de beschuitfabriek. Er moest daar een nieuwe bakkerijinstallatie komen. Daarvoor moesten huizen worden ontruimd en dat was lastig, want heel veel personeel woonde bij Verkade in de buurt, zoals de machinist Helling, die verzette zich heftig dus zolang hij leefde, was er geen sprake van nieuwbouw.

Het gaf een hoop gedonder voor we de beschuit eindelijk op de juiste manier konden produceren. Goeie beschuit werd van Amerikaans patentmeel gemaakt, van die witte zakjes. En er gingen echt nog eieren in, eendeneieren.

De bakkersinstallatie mocht niet teveel herrie maken, want daarboven was het kantoor en dan was er nog gedoe over kleuren, hygiënevoorwaarden en het werd steeds moeilijker om personeel te krijgen. De meisjes van Verkade ging niet meer zo makkelijk. En er was tweestrijd in de fabriek. De vraag was, moet de bediening boven of beneden. Ik zei dat je boven een ruimtepak nodig zou hebben. Zij zeiden dat ik duizend gulden zou krijgen als ik gelijk had. Ik heb hem wel geknepen, straks word ik ontslagen, dacht ik. Dat gebeurde niet, integendeel.

We pasten nieuwe technieken toe, perslucht of schakelventielen, dat was rond ‘55/’56. We stonden onder curatele van de gist- en spiritusfabriek. De installaties werkten volcontinu in drie ploegendienst, behalve in het weekend. Het volgende gedonder was met het dichtmaken van de beschuitrollen. Het werd kopseal, met een zegeltje erop, dat was echt luchtdicht.

Uiteindelijk liep de beschuitverkoop met 4% per jaar terug en is de productie geleidelijk afgebouwd door sanering. Maar er is nog steeds Verkade beschuit te koop.”

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings