2019

Deel I Struikelstenen voor de familie de Jong in Wormerveer

Het verhaal van Rob Boot
Door Piet van Berge

Schoenmaker Simon de Jong woonde samen met zijn vrouw Saartje en vijf kinderen in de Goudastraat nummer 1 in Wormerveer. Omdat ze van Joodse afkomst waren werden zij in april 1942 opgepakt en uiteindelijk vergast in Sobibor.

Op 6 oktober 2019 metselde kunstenaar Gunter Demnig voor elk gezinslid een steentje in de stoep. Deze gebeurtenis werd onder andere bijgewoond door burgemeester Hamming met zijn vrouw en een aantal mensen die de familie de Jong hebben gekend. De bedoeling is dat mensen die er voorbij lopen even “struikelen” over de geschiedenis en stilstaan bij het grote onrecht dat heeft plaatsgevonden.

Rob Boot is de initiatiefnemer geweest van dit project. Ik heb Rob gevraagd naar zijn beweegredenen. Rob liet mij een foto zien van zijn Joodse grootouders die in Sobibor zijn vergast en vertelde: “ik ben op 15 juni 1943 geboren, toen zaten mijn grootouders in Westerbork. Ze schreven mijn ouders dat “jullie veel plezier van hem zullen hebben”.  Zij zijn na mijn geboorte op transport gesteld en op 2 juli 1943 in Sobibor vermoord. Dat ze in Sobibor zijn vermoord heeft mij altijd veel pijn gedaan. Op enig moment las ik een verhaal over de familie de Jong in Wormerveer. Een joodse familie die zomaar uit huis werd gehaald en vermoord. Wat is dit toch een drama geweest! Ik vind dat wij dit nooit mogen vergeten en wij deze mensen altijd moeten herdenken. Daarom heb ik het initiatief genomen om struikelstenen te plaatsen. Ik moest geld bij elkaar sprokkelen, daarom ben ik in Wormerveer en Krommenie de huizen langs geweest. Er kwam ook een artikel in de krant en toen ging het opeens hard. Mensen vroegen mij om het rekeningnummer waarop gestort kon worden. Omdat ik langs de deuren ging heb ik mensen ontmoet die de familie de Jong hebben gekend, soms met hun kinderen in dezelfde klas hebben gezeten. Dat was heel bijzonder om mee te maken, dat zorgde er ook voor dat ik het geld redelijk snel heb binnengehaald. Soms waren mensen ook wel wat wantrouwend als ik bij ze aanbelde en dat begreep ik op zich ook wel. Want dit was een particulier initiatief, ik vertegenwoordigde geen stichting of zo. Of kreeg ik de opmerking dat ik maar eens moest vergeten wat er gebeurd was. Maar ik wil het absoluut niet vergeten, (met klemtoon) ik wil mijn grootouders altijd blijven herdenken”.

Lees hier deel 2

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings