Jaren 70

Deel 2: Zo mooi, ik raakte helemaal in trance..

Het verhaal van Rob Boot
Door Piet van Berge

Rob vertelt enthousiast verder: “ik heb een tijdje in Rosarumhorst gewerkt. Ik was de eetzaal aan het schoonmaken toen er twee vrouwen naar binnen wilden. Maar dat mocht niet. Ik heb toen gevraagd of ze van muziek houden en ben toen gaan zingen”. En Rob liet horen wat hij toen zong: “MAMA MAMAAAA”, met lange uithalen. Het geroezemoes in De Fabriek verstomde en de gasten zaten met verbazing en bewondering naar Rob te kijken.

Rob heeft Ramses Shaffy goed gekend en is bevriend met hem geweest. “Ik zat in Bergen op een terrasje toen er enige mensen van de Bhagwan voorbij liepen. Ik wist dat Ramses bij deze spirituele groep behoorde. Ik vroeg aan één van de mannen: ken je Ramses? Ja hoor, wil je zijn telefoonnummer hebben?”

“Toen ik thuis was heb ik hem opgebeld. Ik had in die tijd een heel mooi liedje gemaakt op de piano en dat wilde ik voor hem zingen. En ja hoor, ik mocht bij hem langskomen. Ik ben naar Amsterdam gegaan waar hij toen woonde, in een klein pandje. Ik was wel erg nerveus. Maar op een bepaald moment liep hij naar zijn keukentje en begon op zijn accordeon te spelen. Spelend en zingend kwam hij de kamer binnen. Zo mooi, ik raakte helemaal in trance. Het ging over landen, muziek en mensen; dat liedje had nog nooit iemand gehoord volgens mij. Zelfs Liesbeth List niet. Maar mooi… Het ijs was gebroken, wij keken elkaar aan en.. wij hielden van elkaar”.

“Laat in de nacht ging ik naar mijn huis in Koog aan de Zaan en deed mijn jas uit. Oh jee, waar is mijn portefeuille toch? Die was weg. En wat denk je? De volgende dag lag mijn portefeuille in de brievenbus met een prachtig briefje er bij”. Als Rob dit vertelt komen de emoties weer boven. “Hoe dat zo snel in mijn brievenbus is beland? Een raadsel. Dat briefje heb ik een hele tijd bewaard maar de tekst was er met viltstift opgeschreven en is weggevaagd. Er stond op: het is weer kristal helder weer vandaag, je bent altijd welkom”.

“Ramses zei een keer tegen mij: je bent de grootste gek die ik in mijn leven heb meegemaakt. Maar denk erom hè, dit is wel het grootste compliment dat ik iemand kan geven. Dat vond ik zo leuk! “

Reacties

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings