1948

Het “Verkadehuisje”

Het verhaal van Gre Luttik
Door Heleen van Waarden

Wij spraken altijd over het “Verkadehuisje”, vertelt Gre Luttik.

In 1948 maakte Lambertus de Vries, mijn oom, een ontwerp voor een vakantiehuisje voor de familie Verkade. Het werd het jaar daarop gebouwd in Egmond, in de duinen bij Wimmenum. De grond waarop het stond was het bezit van jonkheer Six van Wimmenum, die het gebruikte als jachtterrein. Meer mensen die in de oorlog iets goeds gedaan hadden, mochten op zijn terrein, in de laagte, het Zandgat, een huisje bouwen. Maar het “Verkadehuisje” stond helemaal bovenop een kaal duin, je moest een trap van veertig treden op om er te komen. Bij het huisje stond een hoge vlaggenmast. Als de vlag in top hing, was de familie er, zo niet, dan waren ze op het strand. Water werd opgepompt uit de duinen, pas later kwam er waterleiding, omdat toen het grondwater verontreinigd kon zijn door het gif waarmee de tulpenvelden bespoten werden.

De familie Verkade vierde vakantie in de buurt van haar personeel: in bunkers in de buurt waren appartementen gemaakt, die als vakantieplek dienden. Elke dag kwam daar een auto van Verkade om de mensen te voorzien van boodschappen. Het huisje is in de loop van de tijd vergroot. In 1974 bood de familie het te koop aan. Via oom Lambertus hoorde mijn vader dat. “Varen hebben we lang genoeg gedaan en ik hou van de zee” zei haar moeder. Altijd waren ze met de twee boten die vader had weggeweest. Het huis werd gekocht compleet met inventaris: de Bruijnzeelkeuken, de stoelen, de kapstok, een dienblad… Veel van die spullen heeft Gre nog steeds en ze worden ook nog gebruikt.

Jarenlang heeft de familie er een heerlijke tijd gehad. Het was echt een familiehuis, om de beurten waren ze er. Je kon er met acht mensen royaal in en je leefde middenin de natuur. Je mocht er niet altijd zijn: bijvoorbeeld niet in het jachtseizoen, dan kwam de familie Six er met vrienden jagen. In het duin was een jachthut en er was een jachtopziener, die ze “Jaap Joet” noemden. Het was spannend als je die tegen kwam. Er is veel te vertellen over wat ze allemaal beleefd hebben in die jaren, mooie, spannende en leuke dingen. Ook het contact met de mensen die in de huisjes in kuil woonden was goed.

In de jaren negentig werd het gebied aan de provincie verkocht en kreeg de PWN het beheer. In 1999 moesten alle huisjes weg zijn en werd het terrein geruimd. Nu kun je een wandeling maken in de duinen van Six.

Tags

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings