2003

Nederlandse leerkrachten houden niet van kinderen!?

Het verhaal van Alida Joachim, voorzitter van het bestuur van het Inloophuis Poelenburg
Door Ursulien van Berge-Bakkum

“In de tijd dat ik begon op de Loopplank groeide het aantal niet-Nederlandstalige leerlingen in Zaandam Zuid enorm. Ze waren hier vooral afkomstig uit Turkije. Later kregen we ook te maken met leerlingen met andere achtergronden, ook Marokkaans, Het percentage nam toe van 60% naar 90%. We werden een Multi-etnische school. Voor mij en mijn team was het een grote uitdaging.
Het allerbelangrijkste is dat je echt contact maakt met de mensen, dat je in gesprek gaat en echte belangstelling toont. Op één van de eerste ouderavonden, hoorden we de klacht:
Jullie leerkrachten houden niet van kinderen! Hoog tijd om hier duidelijkheid te verschaffen.
Turkse ouders zijn gewend dat ze alles voor de kinderen doen als ze klein zijn, omdat ze van hun kinderen houden. We moesten ze duidelijk maken hoe we in het Nederlandse onderwijs de kinderen zo zelfstandig mogelijk willen opvoeden. Zo zijn er meer voorbeelden, we hebben als team heel veel geleerd van elkaar, van onze kinderen en vooral ook van de ouders. Elke ochtend stond ik aan de deur om de kinderen en hun ouders te verwelkomen. Bij hun binnenkomst kon ik merken of er iets was en indien nodig direct met de mensen in gesprek gaan.
In het begin waren de leerkrachten huiverig, alles moest anders. Ik heb ze gevraagd of ze mee wilden gaan in dit proces. Anders zou het bestuur voor een andere werkplek zorgen. Van mijn team kreeg ik honderd procent steun. Samen hebben we er onze schouders onder gezet. Ze gingen ervoor, met veel enthousiasme. Er moesten heel veel zaken worden opgepakt, alles was anders en van heel veel dingen waren we wederzijds niet op de hoogte. We kregen gelukkig ook vaal steun van het schoolbestuur in de vorm van geld voor cursussen en onderwijsassistenten.
Helaas lukte het niet om een aantal Nederlandstalige kinderen binnen te houden. Ouders waren bang dat het niveau van het onderwijs zou zakken en dat hun kinderen daarvan de dupe zouden worden. Het was heel moeilijk om daar doorheen te breken. Uit onderzoek blijkt dat de ontwikkeling van kinderen voor tachtig procent afhankelijk is van de thuissituatie. Ouderbetrokkenheid is uiterst belangrijk. Een van de eerste dingen die we opgestart hebben was de ouderkamer waarin we tal van onderwerpen ter sprake brachten zoals goed speelgoed, boeken biebbezoek en nog veel meer.”

Lees verder in de volgende verhalen van Alida Joachim over taalontwikkeling en het Inloophuis Poelenburg.

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings