1966

Deel 1: Maar ik heb wel geleefd…

Het verhaal van Rob Boot
Door Piet van Berge

Tijdens het evenement “Zaanse pophistorie in de jaren zeventig” in De Fabriek in Zaandam kwam Rob Boot naar mij toe: ”Ik kom bij je zitten maar ik weet niet wat ik vertellen moet…”. En toen kwam er toch een stroom aan verhalen los.

Met muziek en het geroezemoes van de gasten op de achtergrond begon Rob enthousiast te vertellen: “Ik was 18 jaar toen ik in contact kwam met Cees Siekerman, de zoon van de drogist in Wormerveer. Cees is altijd mijn vriend gebleven. Via Hans Bouwens (bekend als George Baker) ben ik met Cees in contact gekomen en zijn wij samen “The Travelling Singers” begonnen naar voorbeeld van The Everly Brothers. De grootste fans waren de ouders van Cees. Dat was een geweldige tijd. Wij gingen dan altijd boven de zaak zingen; de hele familie kwam dan bij ons kijken”.

“Wij hebben meegedaan aan een talentenjacht van de AVRO. Wij kwamen gelijk in de finale met het liedje Wonderen, dat was een liedje op de melodie van “ik zag twee beren broodjes smeren”. Wij hebben daar een heel andere uitvoering van gemaakt. Wij brachten iets nieuws terwijl de andere artiesten een beetje bleven hangen in hetzelfde genre. Daarom wonnen wij glansrijk. Daarna moesten wij voor een kampioenschap van alle streken naar Drenthe, maar daar hebben wij het niet gered. Maar er stond wel in de krant dat de jury uitslag discutabel was. Dat vond ik wel mooi”.

“Ik ben later met Gerrit den Braber in contact gekomen, die wilde mij promoten. Hij vond het liedje Wonderen heel mooi. Maar hij heeft het uitgebracht met een andere groep. Wij kregen dus toen het idee dat hij het van ons had gestolen. Maar even later mocht ik toch van hem een plaat opnemen met Jack Bulterman”.

In 1966 startte Rob samen met Cees de succesvolle beatband The Coopers op. Zij hebben toen nog een nummer uitgebracht dat af en toe op de radio werd gedraaid (Didn’t I). “Ik heb bij de KRO ook wekelijks een muziekprogramma gedaan. Maar ik was een losbol, drank, feesten, vrouwen het kon niet op. Ik heb een geweldige tijd gehad. Maar als je een avond flink was doorgezakt en de volgend ochtend weer moest zingen in de KRO studio en geen keel meer over had, begon het mij toch op te breken…”.

“Maar ik heb wel geleefd”.

Piet en Rob, Zaanse Verhalenbank

Lees meer van Rob’s verhalen: Deel 2: Zo mooi, ik raakte helemaal in trance…

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings