1974

We zijn heel blij, we hebben er weer een Nederlander bij!

Het verhaal van Abdellah Benaya
Door Ursulien van Berge-Bakkum

“Eind september 1974 kwam ik aan op Schiphol. Ik reisde met de KLM van Tanssikht in de vallei van de Draa, via Casablanca en Lissabon. Ik meldde me op 1 oktober bij de vreemdelingendienst. Mijn vader was me voorgegaan al in 1962 aangekomen, hij had een huisje aan de Oranjestraat gekocht. ‘De eerste Marokkaans-Zaanse huizenbezitter’. Via hem kwam ik in dienst als schoonmaker bij Cacao de Zaan. Een goed bedrijf, veel familieleden en kennissen van mij werkten daar. We woonden met 20 mannen in een oude villa aan Lagedijk 8, Lagedijk 8 en Lagedijk 8er. Later is dit huis gesloopt ten behoeve van het parkeerterrein.

Ik ging naar de avondschool en werkte aan mijn eigen ontwikkeling: de Nederlandse taal, groei in de maatschappij en een VAPRO opleiding (vakopleiding voor operators). Daarna kreeg ik de mogelijkheid om via het bedrijf een KMBO-opleiding (kort middelbaar beroepsonderwijs) te volgen aan de Jedelooschool, 1 dag in de week. Ik ben overal voor geslaagd, een hele stapel Nederlandse getuigschriften waar ik trots op ben.

Na 20 jaar als procesoperator, in ploegendienst, kreeg ik suikerziekte. Werken in de fabriek werd afgeraden. Ik mocht naar het laboratorium van Cacao de Zaan werken en dat doe ik nu nog met veel plezier.

In 1976 trouwde ik, mijn vrouw is in 1978 overgekomen, we kochten het pandje naast mijn vader in de Oranjestraat. Helaas zonder gemeentegarantie. Eigenlijk was het een miskoop omdat de hele spoorbuurt later gesloopt werd. Mijn vader heeft gelukkig wel de grondprijs terug gekregen.

Ons gezin verhuisde in 1989 naar de Eendrachtstraat in Koog aan de Zaan. De grond onder ons huis moest gesaneerd worden omdat er een fabriek had gestaan. We kregen zeven kinderen, die zijn naar alle windstreken uitgevlogen. We hebben nu vier kleinkinderen.

In 2004 werd ik opgeroepen voor een inburgeringscursus, ik had een map vol Nederlandse getuigschriften, maar die werden door de IND niet geaccepteerd. Het was alsof ik vanaf nul opnieuw moest beginnen. Er waren heel veel regeltjes die we moesten opvolgen, daar hebben we ons keurig aan gehouden. We konden een Nederlands paspoort aanvragen. Toen dat voor elkaar was, werd dat plechtig omgeroepen in ons bedrijf. ‘We zijn heel blij, want we hebben er weer een Nederlander bij, dat is de heer Abdellah Benaya!’

Nu kunnen we zonder problemen onze familie in het buitenland bezoeken. We zijn gelukkig hier in de Zaanstreek. We voelen ons welkom in Nederland”

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.