1960

Zondagmiddag aan de Zaan

Het verhaal van Heleen van Waarden
Door Heleen van Waarden

De zondag was altijd een speciale dag. Je deed andere dingen dan door de week.
Er was een eitje bij het ontbijt, we gingen naar de Oostzijderkerk, er was iets lekkers bij de koffie, er werden spelletjes gedaan…

‘s Middags na een kopje thee werd er gewandeld;
Als mijn moeder meeging niet zo lang; maar vaak bleef die thuis en liepen wij met m’n vader helemaal van ons Prins Hendrikplantsoen naar de Hembrug: met het kleine pontje over de Zaan van de Prins Hendrikkade via het eiland naar de overkant. Voor het pontje moest je betalen, een keer had mijn vader zijn portemonnaie vergeten, maar de man van de pont kende ons en we mochten deze keer voor niets mee. Wij schaamden ons dood en waren liever omgekeerd, hoe kon je nou geld vergeten als je met het pontje wou…
Aan de overkant van de Zaan, dan was je ver; daar was de houthaven en vaak lagen er Russische schepen waar van die rare letters opstonden, een omgekeerde R bijvoorbeeld. Suzan en ik maakten thuis wel eens geheimschrift en dan gebruikten we die Russische letters.
Als je geluk had voer er net een schip door het kanaal en werd de Hembrug opengedraaid, dat was altijd een mooi gezicht. We namen ook wel eens de grote pont naar de overkant, dan was je helemaal in Amsterdam geweest! Op zondag voer de grootste pont die Donaupont heette niet, dat betekende dat er op sommige zondagen heel lange rijen auto’s stonden. Ik vond de man die al die auto’s wees waar ze op de pont moesten staan altijd leuk om naar te kijken: hoe wist hij waar nog een auto tussen kon? Soms keek de chauffeur benauwd: zou het passen? Maar de pontman had het altijd goed gezien.

Terug liepen we via de Bruijnzeelfabrieken, het rook er naar het hout dat in het water lag; in het gras kon je mooi bloemen plukken, we maakten als het even kon bruidsboeketten, met zo’n mooie lange, hangende sliert van die witte bloemen die we “pispotjes” noemden.
Weer thuis was er nog wat te drinken en in de namiddag werd er muziek gemaakt: mijn vader op de piano, wij zongen, of er werd op de blokfluit gespeeld.

Als ik aan mijn jeugd denk hoort het bij elkaar: zondag en de Zaan!

 

Reacties

1 antwoord
  1. Margreet Luttik
    Margreet Luttik zegt:

    Dat wandelen! Iedere familie had misschien wel een eigen route. Er werd veel gewandeld op zondag. Ook over de Zuiddijk. En dan helemaal naar het einde: de begraafplaats.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings