1990

Het verhaal van Noura Raji

Het verhaal van Noura Raji
Door Heleen van Waarden

Noura’s vader huurde, toen hij in Zaandam kwam werken, een kamer bij een Nederlandse familie. Hij trouwde met de dochter des huizes, een gemengd huwelijk, in die tijd iets heel bijzonders, het haalde de krant. Toen zijzelf in 1990 in Turkije trouwde met een Turkse man, was dat daar ook een “hot item”, ook zij kwam in de krant.

Noura is in Nederland geboren en opgegroeid. Marokkaanse les heeft ze nog wel gehad, maar ze ging de talen door elkaar halen en is daarmee gestopt. School en opleiding waren voor haar en haar ouders vanzelfsprekend. Met haar HBO-opleiding cultureel-maatschappelijk werk volgde ze de richting die eerder haar vader gegaan was.

Het werken daarna, bijvoorbeeld bij het Buitenlandse Vrouwen Overleg was een logische voortzetting. Werken met “buitenlanders” doet ze nog steeds, waarbij ze opmerkt dat er meer aandacht en ondersteuning voor vreemdelingen zou moeten zijn en dat ze op dezelfde manier behandeld zouden moeten worden, waarom moeten bepaalde groepen wel een inburgeringscursus doen en andere niet? Ze moeten allemáál leren over hoe het er in dit land toegaat.

Als inmiddels alleenstaande moeder merkt ze: “de derde generatie heeft het zwaarder dan de tweede” en daarover praten we verder. Natuurlijk werd er over haar gezegd: ”Zij heeft een Nederlandse moeder, daarom heeft ze een goede opleiding”, maar echt last van discriminatie heeft ze nooit gehad tijdens haar jeugd.

Vandaag de dag is het anders, de maatschappij verandert en de jongeren van nu hebben het moeilijker. Ze merkt het aan de vragen die ook haar nu veel vaker gesteld worden, er wordt veel meer gelet op kleur en zwart haar. Er wordt haar veel vaker gevraagd of ze een dubbele nationaliteit heeft en of ze er niet een zou moeten opgeven uit loyaliteit. Afgezien van het feit dat dat domweg niet kan, maar waaruit blijkt je loyaliteit? Niet uit je huidskleur, maar wel uit hoe je bezig bent, hoe je werkt, aan de maatschappij meedoet.

Mensen kunnen nog zo goed integreren, een deel van hun eigen cultuur zullen ze altijd behouden.

Van Marokkaanse jongeren bestaat een stereotiep beeld, een negatief beeld. En in de media gaat het vooral over een kleine groep die het niet goed doet, maar met heel veel gaat het wel prima! Ze merkt onder anderen aan haar zoon dat jongeren daar last van hebben, zich hier niet echt meer thuis voelen; “ga naar je eigen land” wordt er dan gezegd, maar wat is hun eigen land? Ze zijn hier geboren en getogen! Mensen stoppen je meteen in een hokje als ze horen dat je Marokkaans bent, of Turks, ze hebben dan meteen een beeld van hoe je bent.

Maar wat er écht toe doet, zegt ze, is wie je zelf bent, daar zouden mensen naar moeten kijken, dán kan het onderscheid dat nu nog steeds wordt gemaakt tussen allochtonen en autochtonen verdwijnen.

Reacties

4 antwoorden
  1. eke wijngaard
    eke wijngaard zegt:

    Noura, Noura wat ben ik blij met onze zoon maar was hij een zij geworden dan was ie naar jou vernoemd, ik heb je leren kennen als een pittig maidje en nu ben je een geweldige vrouw, alle succes en liefs Eke

    Beantwoorden
  2. Anja de Boer
    Anja de Boer zegt:

    In onze jeugd dat wij met elkaar omgingen letten wij der niet op hoe iemand er uit zat, jij en ik samen genoten van de jeugd, er was nooit spraken van discriminatie, maar als je nu kijkt naar de jeugd dan vraag ik me af wat er gebeurd is dat er zo veel problemen zijn.
    En idd wat je zegt het zijn maar Mischien 1 a 2 groepjes Marokkaanse jongeren die het even anders doen dan de wet, maar dat heb je ook met Nederlands.
    Vind het zo jammer en vraag me af waarom er soms haat is.
    Ik leer mijn kinderen normen en waarde.
    En ” wie goed doet goed ontmoet.
    Ik vind jou een topper en ben trots op jou wat je bekijkt hebt en wie jij bent😘

    Gr, Anja

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.