1990

Het verhaal van Noura Raji

Het verhaal van Noura Raji
Door Heleen van Waarden

Noura’s vader huurde, toen hij in Zaandam kwam werken, een kamer bij een Nederlandse familie. Hij trouwde met de dochter des huizes, een gemengd huwelijk, in die tijd iets heel bijzonders, het haalde de krant. Toen zijzelf in 1990 in Turkije trouwde met een Turkse man, was dat daar ook een “hot item”, ook zij kwam in de krant.

Noura is in Nederland geboren en opgegroeid. Marokkaanse les heeft ze nog wel gehad, maar ze ging de talen door elkaar halen en is daarmee gestopt. School en opleiding waren voor haar en haar ouders vanzelfsprekend. Met haar HBO-opleiding cultureel-maatschappelijk werk volgde ze de richting die eerder haar vader gegaan was.

Het werken daarna, bijvoorbeeld bij het Buitenlandse Vrouwen Overleg was een logische voortzetting. Werken met “buitenlanders” doet ze nog steeds, waarbij ze opmerkt dat er meer aandacht en ondersteuning voor vreemdelingen zou moeten zijn en dat ze op dezelfde manier behandeld zouden moeten worden, waarom moeten bepaalde groepen wel een inburgeringscursus doen en andere niet? Ze moeten allemáál leren over hoe het er in dit land toegaat.

Als inmiddels alleenstaande moeder merkt ze: “de derde generatie heeft het zwaarder dan de tweede” en daarover praten we verder. Natuurlijk werd er over haar gezegd: ”Zij heeft een Nederlandse moeder, daarom heeft ze een goede opleiding”, maar echt last van discriminatie heeft ze nooit gehad tijdens haar jeugd.

Vandaag de dag is het anders, de maatschappij verandert en de jongeren van nu hebben het moeilijker. Ze merkt het aan de vragen die ook haar nu veel vaker gesteld worden, er wordt veel meer gelet op kleur en zwart haar. Er wordt haar veel vaker gevraagd of ze een dubbele nationaliteit heeft en of ze er niet een zou moeten opgeven uit loyaliteit. Afgezien van het feit dat dat domweg niet kan, maar waaruit blijkt je loyaliteit? Niet uit je huidskleur, maar wel uit hoe je bezig bent, hoe je werkt, aan de maatschappij meedoet.

Mensen kunnen nog zo goed integreren, een deel van hun eigen cultuur zullen ze altijd behouden.

Van Marokkaanse jongeren bestaat een stereotiep beeld, een negatief beeld. En in de media gaat het vooral over een kleine groep die het niet goed doet, maar met heel veel gaat het wel prima! Ze merkt onder anderen aan haar zoon dat jongeren daar last van hebben, zich hier niet echt meer thuis voelen; “ga naar je eigen land” wordt er dan gezegd, maar wat is hun eigen land? Ze zijn hier geboren en getogen! Mensen stoppen je meteen in een hokje als ze horen dat je Marokkaans bent, of Turks, ze hebben dan meteen een beeld van hoe je bent.

Maar wat er écht toe doet, zegt ze, is wie je zelf bent, daar zouden mensen naar moeten kijken, dán kan het onderscheid dat nu nog steeds wordt gemaakt tussen allochtonen en autochtonen verdwijnen.

Reacties

2 antwoorden
  1. eke wijngaard
    eke wijngaard zegt:

    Noura, Noura wat ben ik blij met onze zoon maar was hij een zij geworden dan was ie naar jou vernoemd, ik heb je leren kennen als een pittig maidje en nu ben je een geweldige vrouw, alle succes en liefs Eke

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings