1974

Opeens woonden we in Utrecht

Het verhaal van Malika Ouaalit
Door Heleen van Waarden

Bijna negen was ze toen ze opeens in Nederland woonde. Haar vader was er al langer, werkte in Limburg in mijnen, had dat in Marokko ook gedaan. Toen een oom die in Frankrijk werkte op vakantie was in Marokko, vroeg haar moeder hem of hij haar en de kinderen mee wilde nemen naar Nederland. Ze hadden hun man en vader al vijf jaar niet gezien!

Via Frankrijk en familie in België kwamen ze in Utrecht, waar vader inmiddels bij de NS werkte en stonden opeens voor zijn deur. Het idee was: we gaan er met vakantie heen, we willen hem zien, maar toen ze er eenmaal waren zijn ze gebleven. Voor Malika had het niet gehoeven, ze had het goed in Marokko, waar ze opgroeide tussen Franse en joodse buren.

Ze ging in Utrecht meteen naar een gewone school. Malika wilde graag verder leren, maar er volgden twee jaar huishoudschool, vader vond: een meisje moet kunnen huishouden! En als ze vijftien was, moest ze haar moeder met de, in Nederland geboren, kleine kinderen helpen.

Toen ze veertien was gingen ze naar Marokko, op vakantie bij grootouders in het Berbergebied. Er werd daar berbers gesproken, er was geen elektriciteit en water moest je halen, maar Malika vond het er zo heerlijk dat ze wilde blijven. Dat mocht! Toch kreeg ze na een jaar heimwee naar haar familie.

Terug in Utrecht hielp ze haar moeder, maar mocht ook werken en kwam terecht bij Galeries Modernes op de afdeling babyspullen en naaispullen, daar genoot ze van. Via haar werk in de winkel leerde ze haar man kennen en na haar huwelijk in 1974 kwam ze terecht in Krommenie. Toen begon ze met wat ze altijd gewild had: leren! Haar man vond het prima dat ze dat deed. Ze volgde een cursus voor tolk en hielp mensen bij de Vreemdelingenpolitie en de Rechtbank in Haarlem en Amsterdam.

Thuis had ze gezien hoe belangrijk het is de taal te spreken, zelf had ze na het Arabisch en Frans waarmee ze opgroeide, Nederlands en Berbers geleerd. Haar moeder leerde Nederlands van de Utrechtse buurvrouw (en was er later zelfs beter in dan haar vader).

Na geboorte van een zoon werkte ze bij buurthuis de Pelikaan en deed ondertussen de opleiding MBO sociaal cultureel werk. Vijfentwintig jaar werkte ze bij Welsaen en sinds dat ophield te bestaan nu nog steeds bij het SWT in Krommenie.

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.