1989

Van de Hollandse Zaan naar de Korana in Kroatië, Deel 2

Het verhaal van Jannie Rapaic-Jonker
Door Ursulien van Berge-Bakkum

Deel 2: Donkere wolken trekken zich samen boven de watervallen van Plitvice

In deel 1 van deze serie verhalen legt Jannie Rapaic-Jonker uit hoe ze haar geliefde nareist naar haar nieuwe vaderland in Jezerce bij de watervallen van Plitvice in het Kroatische Joegoslavië. Wanneer ik bij Jannie ben, verbaas ik me er altijd over hoe goed ze het Kroatisch beheerst. Volgens mij is ze niet van een echte Kroaat te onderscheiden.

“De wegen in Joegoslavië waren smal en gevaarlijk in die tijd, ik heb meerdere malen de resten van onze huisdieren van het asfalt moeten schrapen. De afstand van Split naar Jezerce was lang. Eens in de week reed mijn man de 1100 kilometer terug naar ons huis.

Op een noodlottige nacht is hij verongelukt. We hebben hem op het kerkhof hier begraven. Later heb ik ook de as van mijn ouders naar deze begraafplaats meegenomen. Al mijn geliefden liggen hier bij elkaar.

Na zijn overlijden stond ik overal alleen voor. Snel werk zoeken was heel hard nodig en dat was niet eenvoudig. Ik solliciteerde naar een baan als lerares, daarvoor moest ik eerst examen doen in de Kroatische taal. Er werden heel strenge eisen gesteld. Het was een zwaar examen. Gelukkig slaagde ik meteen en kon ik beginnen op de school in de buurt van Jezerce.

Voor het onderwijs is niet zoveel geld beschikbaar als in Nederland. De kinderen gingen in twee shifts naar school. ’s Morgens een groep en ’s middags een nieuwe groep. Ik heb in dit tijd heel veel met de kinderen van mijn klassen gedanst en gezongen. Het hotel waar mijn man vroeger werkte, stelde hiervoor de vleugel beschikbaar.

Zo langzamerhand werden de omstandigheden beter. Het prachtige gebied van de Plitvice watervallen werd steeds meer ontdekt door de toeristen, de paadjes in het park werden drukker en drukker.

We hadden in 1964 twee huizen gebouwd. Het zomerhuis, kon ik in het toeristenseizoen verhuren en mijn moeder kwam me dan het hele seizoen helpen.

Onze kinderen groeiden tweetalig op. Na de lagere school volgden ze het vervolgonderwijs ver van huis. Elke ochtend vertrokken ze vroeg met de schoolbus. Een ritje met de fiets, kan je in de bergen wel vergeten.

Ik woonde nu al vijfentwintig jaar in dit mooie land en raakte steeds meer ingeburgerd. Maar plotseling vonden er binnen Europa enorme veranderingen plaats, waardoor hier ons hele leven op zijn kop stond.”

Lees verder: Deel 3

Reacties

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar alle verhalen

Het Zaans Museum maakt op deze website gebruik van cookies.

Wij plaatsen functionele cookies voor de werking en verbetering van deze website. Mogen wij extra cookies plaatsen voor sociale media koppelingen, gepersonaliseerde (video) advertenties en het meten van de effectiviteit van onze online campagne’s? Lees hier meer over in onze privacyverklaring of pas uw privacy instellingen aan

Privacy policy | Liever niet
Settings